Komentarze      Galeria     Konkursy     Artykuły     Forum     Społeczność    

Autorka, w krótkiej baletowej niemal sekwencji na kilka obrotów — opowiada, że warto tańczyć aż po miłości kres*. W tej niebanalnej harmonii niuansów, z małym c-moll na bęben i podskok, twórczyni zawiesza dla odbioru poprzeczkę wysoko. I doprawia rytmem wirujących ramion.
To z ciągłej dbałości. Żeby percepcja nie wpadła w rodzaj wzruszającej nicości, rezonującej tylko z Twitterem a perkusja naszej wyobraźni nie przypominała klaśnięcia w pośladek.


*Zembaty

Manifestująca się intencja autorki a tuż za nią proces wyobrażeniowy patrzącego.
Kontekst. Łączność. Zależność.
To samo czy jednak odrębność?
Jednoznaczność czy wieloznaczność?
Oferowany tutaj cud przestrzeni, wyśniony, wyczekany i swobodnie zanotowany obiektywem?
Czy jednostkowy dar muzy w postaci indywidualnego obrazu dla tej jednej.
Wszystko tu się zdarzyć może i się zdarza. Wszystko może się tu wzbudzić i wszystko może się uspokoić.
To fotografia.
Sztuka nad sztukami.

Autor, w jednym swobodnym kontredansie pokonał dystans pomiędzy spojrzeniem a uwiecznieniem. Bez postoju w formalizmach.
To wizja pewnej utopijności miejsca wiązanego łańcuchami ekscentrycznej wieloznaczności.
To samotna chwila by zarejestrować zjawisko.
To posłuszny obraz umieszczony w teraźniejszym polu widzenia.
To scena, która strzegąc własnej integralności, sama decyduje, co powinniśmy zobaczyć

Autorka wie, że aby przywrócić fotografii jej właściwą magię, wystarczy uchwycić się jej niepospolitości. Ale tak naprawdę nie wiadomo, na czym polega to dziwne doświadczenie obcowania z nieodpartą presją bytów fantomatycznych utrwalonych na obrazie.
Czy jest to wywołanie wiary w egzystencję tego, co sfotografowane? Czy z kolei jest to nowy obszar rzeczywistości kierowanej wzrokiem, mocno wspieranej wyobraźnia interpretującą...
Jedno wiemy na pewno, zarejestrowana chwila, trwająca ułamek sekundy – teraz wywołuje jej nie kończący rezonans.

W fotografii, w każdej wyraźnej wizji jest duch nieokreśloności i złudzenia.
Są to pozory, które nadają doświadczeniu percepcyjnemu pewność, że dotarło się do sedna poszczególnych rzeczy, świata albo zjawisk.
To bezkształtna substancja, oczywista w swej nieokreśloności.
Oto proste skojarzenie: las, zima, trochę mgły...
Autorka dokładnie nastawiła przyrząd optyczny. Nie po to, żeby widzieć lepiej, tylko zobaczyć więcej.
A my razem z nią.

Autorka fotografii, na fis przeciągłego skrzypnięcia, uchyliła wieko skrzyni ujawniając własne fascynacje.
Mogła użyć innego sposobu na wypełnienie szczelin pomiędzy swoim widzeniem a naszym o nim wyobrażeniem.
Na przykład ginu z tonikiem.
Ale wtedy, być może nie wiedzielibyśmy, że godzina to więcej niż sześćdziesiąt minut. Że całość, to więcej niż suma części.
Tak wygląda dbałość.
Żeby percepcja nie wpadła w rodzaj wzruszającej nicości rezonującej tylko z Twitterem a perkusja naszej wyobraźni nie przypominała klaśnięcia w pośladek.

Autor, w wybranym celowo i starannie wycinku świata, ofiarował nam scenę, gdzie doświadczenie pewnej wizji jest niemal natychmiastowe.
To swoista konfiguracją rzeczy, które w połączeniu z naszym wewnętrznym bankiem skojarzeń i obrazów, jest rozpoznaniem, wyświetleniem, projekcją.
Patrząc na tę fotografię, nietrudno przydać jej więcej materialności i przestrzeni niż ona sama demonstruje.
Łatwo wówczas opuścić poligon rzeczy nieznośnie codziennych, w którym jakoś bez przerwy panuje nastrój nie zdanego egzaminu.
I iść.

Choćby w deszcz.

Ostentacyjna samowystarczalność – można próbować mówić o tym zdjęciu. Oto walka, której odkrycie/zobaczenie, jest jak trzask zamykanych drzwi wszelkiej interpretacji. Jest jak ostatnia instancja wszelkiej dyskusji.
Autorka, w jednej swobodnej, baletowej sekwencji ujęła związki.
Od niewinnej czystości białych piór, do brutalnej ekspresji.
W tej odwiecznej walce mocy widzenia i mocy wyobrażeń - będzie zatem tutaj zdecydowanie siła widzenia.
Również po stronie odbioru.

Akcja!
Autor wtargnął w tę przestrzeń jak gorący nóż w masło. W ognistym fandango, pojmał chwilę i pieszczotą miotacza ognia, wyimaginował w romansie z weną.
Fascynacją zmieniającym się kształtem doprawił i opowiedział o wyzwoleniu więcej, niż rozsądny człek powinien wiedzieć.
Czy w tej scenografii, pierwsze skrzypce gra lot? Czy może kula ognia?
Inspiracje śmigają bez przerwy przez kosmos i nie wygląda, żeby w tej sonacie, autor miał problem z ich odbiorem. Nawet cały widokiem zniewolony..
A wszystko w jednej, płynnej baletowej sekwencji

Autorka rozpoznała kulminacyjny punkt spektaklu i zapewniła mu nadzwyczajne fotograficzne przetrwanie. Ta uchwycona przeszłość, która teraz trwa - rządzi naszym sposobem postrzegania.
-Tak to widzę – zdaje się mówić autorka.
I to pierwsze objawienie pokazało wtedy wszystko. I pokazuje teraz.
Tak było i było właśnie tak. Manewry wyobraźni w obliczu tego zdjęcia niewiele dadzą więcej, jeśli w ogóle. Obraz ofiarowuje swoją ikoniczną prawdę i strzegąc własnej niezależności poniekąd steruje naszym wzrokiem i decyduje.
...co powinniśmy zobaczyć.

Nowsze ..0..1..2..3..4..5..6..7..8..9.. Starsze